NJE FLETE E VETME

Gjithë ëndërrat dhe dëshirat

që në jetë i thurra,

i mblodha të gjitha bashkë,

i rradhita një nga një,

si fletët e një ditari,

por aty nuk pashë gjë tjetër,

vetëm fletët që po shkyen,

duke rënë një nga një në tokë.

ashtu si bien gjethet e vjeshtës

që era me vete i merr.

Tani kanë mbetur pak fletë,

me shpresë që diçka të ndryshojë.

dhe një fletë e vetme le të jetë,

kujtimi më i bukur le të mbetet

që as nën dhè të mos tretet!
Një fletë e vetme le të jetë,

dhe do t’i mbyll sytë e qetë,

në atë fletë të jemi unë dhe ti

ku të ketë lumturi dhe dashuri!

Poezi nga  Rudina Batku

Share

MA ZGJAT DOREN

Ma zgjat dorën dhe preke zemrën time

t’i ndjesh të rrahurat, se si për ty ndryshojnë,

ma zgjat dorën dhe m’i fshij lotët e mi,

se janë lotët që pikojnë vetëm për ty.

Zgjati duart dhe fort më shtrëngo,

nga krahërori yt mos më lësho,

më zgjat duart, më përqafo,

jam ajo, që ende të do!

Do të kisha dashur të vdes, në duart e tua,

e gjithë qenia jote, më përkiste vetëm mua,

tani mos thuaj se gjithçka mbaroi,

mos më thuaj çka ndodhi, harroi!

Unë e vdekur, e vdekur jam pa ty,

gjithçka do të bëj, vetëm për ty!

ndarjen, jo, nuk mundem ta përballoj,

për ty zemra së rrahuri do të pushojë!

  Poezi nga  Rudina Batku

Share

ENDERR E PAMBARUAR

Ti, vjen i buzeqeshur, i heshtur

dridhesh, fjalet të mungojne,

mundohem të të them të qëndrosh,

por kot, fjalët ngecin dhe s’dalin dot.

Jam lodhur nga pritjet e gjata

të cilat mbarimin nuk e kane,

po më çmènd thjeshtesia jote,

të dua mbi gjithë gjerat e kesaj bote.

O enderr, o enderr mos me mundo,

aty ku ke mbetur vazhdo,

enderr eshte edhe vete jeta,

e unë jam larg, shume larg nga e verteta!

Më shumë enderr se jete

pritjet e gjata kane,

sa shume mallengjehem kur zgjohem,

se ty nuk te kam prane!

 Poezi nga  Rudina Batku

Share

Vetem nuk jam

E vetme jam ne kete vend,

e merzitur dhe e pikelluar,

Nė thellesine e shpirtit

e tera e perveluar.

Vetem, pa askend prane,

shume sy mua me pane,

por syrit tend te shkruar

asnje, jo, nuk i ngjan.

Shume fytyra me buzeqeshen,

por edhe kjo ishte e kote,

se buzėqeshjes tėnde te embel

s’i ngjan asnje ne kete bote.

Vazhdoj te jem vetem

me kujtimet qė mbeten,

unė ende po te kerkoj,

tė verteten s’mund ta mohoj.

Vetem, jo, nuk jam

nė zemėr ty te kam,

do tė vazhdoj te te dua,

vetėm ti, je pėr mua.

Kjo ere e lehte qe po fryn

flokun po ma ledhaton,

valėt e detit qe para meje vijne,

kujtimet tona s’mund t’i shlyejne.

 Poezi nga  Rudina Batku

Share

SYTE E TU

T’i puth sytë me mall,

ata sy që shumë i dua,

që flasin më tepër se ç’duhet,

që thonë atë që s’mund të thuhet!

Janë sytë ku botën ndryshe shikoj,

janë sytë që unë i dashuroj.

I lexoj sytë e tu,

si fjalët pa shqiptim,

edhe kur loti pikon,

edhe kur gëzimi i shoqëron.

Në sytë e tu gjeta dritën e vërtetë,

nuk lejoj pikë loti të pikojë,

mbretëri e lumturisë,

do të mbizotërojë.

 Poezi nga  Rudina Batku

Share

Te kujtoj

Te kujtoj,

me zemer te thyer,

ti qe aq shume me deshe,

ti qe me ngrohe shpirtin,

ti qe zemres m'i dhe lumturi!   

Te kujtoj,

se vetem kujtimet kane mbetur,

ka mbetur shpirti im i lenduar,

ka mbetur malli i pashuar,

ka mbetur enderra e pambaruar.

Kjo plage do vazhdoje e hapur te rije,

ate mund ta mbyllesh vetem ti!

Te kujtoj,

e kujtimet shoqerohen me lot,

zemra te kerkon, me kot.

mes loteve e dhimbjeve,

panderprere te kerkoj.

Derisa ti ike dhe me le,

kujtoj fjalet e fundit qe m'i the,

kujtoj, syte e tu te heshtur,

sikur deshen te flasin,

te tregonin te verteten,

se pa ty do vazhdoja jeten.

I gjate ishte ai perqafim,

ti more nje rruge pa kthim.

Kujtoj syte e tu,

me ato shikime ledhatuese,

me ate shpirt simbol miresie,

me ate zemer, simbol miresie,

e qenia jote, simbol bukurie!

Kujtoj, kur...

Ne mbreterine e heshtjes ne te dy,

qendronim dke u pare sy me sy,

syte e mjegulluar te shihnin,

por te tille nuk te njihnin,

se ti ishe i heshtur, i trishtuar,

i teri kishe ndryshuar.

Dhe, dielli do te lind perseri,

por pa rreze, pa shkelqim,

hena naten ne udhetim

do te nguroje te vazhdoje.

Te kujtoj,

e zeri yt si dikur me therret

here me shqeteson, here me qeteson! 

Nuk dua te pranoj 

se ti me nuk je,

se ti ike pergjithmone dhe mua vetem me le.

Mjaft me!

E lodhur, e trishtuar

kujtoj imazhin tend

fjalet, keshillat e tua,

dhe vazhdoj akoma te te dua!

Poezi nga  Rudina Batku

Share

Bukuroshes

E pash bukuroshen e malit
Ëmbël i mirte erë trëndafilit.
I’u afrova pa më hetuar se i afrohem,
U frikësova, thash nga bukuria u rrezova.
Fytyra e sajë me bën të ndjehem
Sikur në qiell pranë  hënës gjindem.
Sytë e zi nën vetullat e holla,
Vetullat e gjata nën ballin si llamba,
Buzët e kuqe në fytyrën e bardhë,
Faqet e skqura njesoj sikur mollë.
Po ajo pika e zezë mbi buzën e saj?!
E ajo hunda në mes të  fytyrës së sajë.
I buzëqeshi luleve e ia pash dhëmbët,
Dhëmbë më të  bardhë kurr s’kisha parë,
Të rënditur bukur taman sikur ushtarë.
Më pëlqen fytyra e sajë  e bukur
Frkësohem t’i afrohem për t’i folur.
Pikërisht kjo është  dashuria
E pëlqen por nuk të  len frika,
Kur ke frikë t’i thuash se e ke simpati
Këtijë fenomeni i thuhet dashuri.
Andaj, i them asaj që frikësohem t’i them,
Se bukuria e sajë pa gjumë po më len……

Poezi nga Benjamin Limani

Share

Nje nate me ate …

Sikur hëna që e zbukuron qiellin,
Fytyra yte po e ndriçon këtë  dhomë.
Dhjetë qirinjë  po e rrethojnë shtratin,
Shtartin që shtati ytë  e ka nxën.
Rrokullisesh në shtratin e hekurt,
Sikur delfini kur argëton njerëzinë.
Dal ngadal po i afrohem unë cakut,
Po zhvishem për ta shijuar ngrohtësinë.
Këmbët e bardha me buzë  po t’i ledhatoj,
Sikur mjeku dhimbjet kur t’i kërkon.
Kur ngjitem lart e me duar barkun ta fërkoj,

Ti sikur e çmendur fillon e piskëllon.
E humba durimin dhe rrugë  mora!
Një rrugë të gjat si të bubërrecit.
Me gjuhë barkut dhe gjoksit iu ngjita,
Mu duk se notova qosh më  qosh detit.
E kur tek buzët e tua unë  arrita,
sikur një burim në  shkretëtirë gjeta.
Në heshtje dy fjalë  i përshpërita:
Të dua, pa ty nuk ka kuptim jeta.
Butësia dhe lagështia e buzëve tua,
Është si shpinda e ariut të bardhë.
Të ftohta janë  shumë, që te dyja,
Mbrenda ka një gjarpër të gjatë.
Kokën e gjarpërit me buzë  e mbulova,
Ngrohtësia e tij, të  tërin më rrënqethi.
Nga hutia, fuqishëm të  shtrengova.
Saqë edhe korrizi ty të kërrciti.

Share